I promised myself that I would stop dreaming. If ever i’ll have nighttime dreams, I pray to God that whenever I wake up, I’ll forget all about it.
So far, last night and today’s nap were dreamless.. or rather, I was able to forget the dreams. I think i’m sick. Somewhat crazy, confused. And delusional. =)
i’m no good.
I promised myself that I would stop dreaming. If ever i’ll have nighttime dreams, I pray to God that whenever I wake up, I’ll forget all about it.
So far, last night and today’s nap were dreamless.. or rather, I was able to forget the dreams. I think i’m sick. Somewhat crazy, confused. And delusional. =)
i’m no good.
i thought i would change. i’m so full of words.
Last night, I wanted to turn my cellphone off because I don’t want anyone contacting me. But suddenly, the phone rang, and I was very surprised with the message. I wasn’t expecting this because I have moved on, I thought i failed. But anyway, the message contained details to my specialized exam for the Varsitarian.
It’s a blessing from God, i know.
God doesn’t want me to change. God doesn’t want me to run away from my dreams. God has been very good to me. God is telling me not to punish myself.
The exam is tomorrow.
On Monday, i don’t know how …
No one knows i have this, i think..
I’ll continue this. it’s the only online outlet i have now. get in touch with me here.
goodbye life!
Jack Starks said:
The important thing in life is to believe that while you’re alive, it’s never too late. I promise you, Jean, no matter how bad things look, they look better awake than they do asleep.
hindi ako lilipat sa bagong blog ngunit totohanan na ang pagpapaalam na ito. kakadelete ko lang ng multiply ko, upang patunayan sa sarili ko na kaya kong iwasan ang mga kaibigan ko, ang mundong kinagalawan ko.
Actually, dapat nung last Friday (Feb 29) pa ako umiwas sa lahat kaso lang pinigilan ako ng isa kong kaibigan. So buong week ngayon, nilubos ko na ang pakikipagkaibigan sa mga kaibigan ko, at tiniis ko na rin ang lahat. Ngayong Friday ulit, yan na naman ang pasya ko.
Madali lang ituluy-tuloy ito kasi next week ay Finals na namin. So hindi kami magkakasabay-sabay ng mga kaibigan ko sa paglabas ng room kasi kung tapos ka na mag-exam pwede ka ng umalis. Kaya uunahan ko sila para hindi na kami magkita-kita pa. Hanggan sa huling araw ng may pasok. Pagkauwi ko io-off ko na cellphone ko para hindi ako ma-tempt na makipag-usap sa kanila.
Sabi ko nga sa sarili ko, “Let’s ruin your life.” Ayan na inii-start ko na.
Hindi na rin matutuloy ang balak ko ngayong summer. KAKALIMUTAN ko na mga gusto kong gawin, yun bang mga ina-aspire ko. Wala na akong socialidad at actibidad sa buhay.
Paalam mga kaibigan! Maraming salamat sa mga experiences na na-share ko kasama kayo. Maraming salamat sa lahat. Nagpapasalamat ako sa Diyos dahil na-experience kong maging masaya kasama kayo. Patawarin niyo ako kung mahina ako. Dear God, patawarin niyo ako.
from my boring life. my head is currently stuck on my biology book because i have to extensively read the chapters about the circulatory and endocrine systems. On wednesday we have this long quiz I’ve been dying to take (surprisingly). I need a high score on the following quizzes because I really REALLY need it. (yea, i’m desperate!)
I’m cramming again, unfortunately. should’ve started studying for everything since friday afternoon. but i was with my friends friday afternoon. so so.
People destroy what they love. - The Valkyries
Sabi sa libro, kailangan nating i-break yung pact with failure. Ngayon, at madalas, gusto kong umpisahan ang paggawa ng pact na ito. Taliwas sa sinabi ng libro.
Ngayong Araw ng Pahinga, paggising ko, umiiyak ako sa bagay na hindi pa nangyayari. Sabi ko na naman sa sarili ko: I will forever dream about it. *sigh* Nalulungkot ako kasi ngayon araw ito nang aking pag-aaral. Dapat nga nagising ako kaninang 5 ng umaga, pero pinili ko pa ring matulog kasi naging maganda yung panaginip ko.
So, ngayon inuutus-utusan ako ng ate ko at ng mom ko. So hindi ako makapag-aral. So half-hearted rin ang paggawa ko ng mga bagay na pinag-uutos nila.
Na-realize ko na naging mabait naman ang pamilya ko sa akin. Pero bakit ganito ako kung umasta? Bakit ba napakasama kong kapatid o anak?
Kaya parati kong sinasabi sa sarili ko na hindi ako karapat-dapat sa pagmamahal na binibigay ng pamilya ko. Hindi ako karapat-dapat sa kung anumang kaligayahan sa mundong ito. Gusto kong sirain ang buhay ko kasi wala akong kwentang tao. Gusto kong sirain ang mga pangarap ko, magsisi habang buhay, at mamatay sa mundong ito na mag-isa at habambuhay na magsisi. Kasi masama akong tao. Yan ang parusa ko sa sarili ko.
Pero siyempre, madalas naman e mabait akong anak at kapatid, kaklase at kaibigan. Pero sa kahit onting pagkakamali lang, bakit lahat ng mabubuting nangyari sa buhay ko e nawawala o pilit kong kinakalimutan? Ganun talaga e ano?
Ngayon, mag-aaral na magmuli ako kasi may long quiz kami sa Biology. tsk tsk..
Oh no talaga! Matapos ang ilang araw ng pagsisimula ng panibagong blog sa mahal kong Xanga, ngayon naman ay nag-umpisa na naman ako sa WordPress. Anyway, malaki talaga ang kinaibhan nito kasi nga Tagalog ang gamit ko. Pero ANYWAY, wala lang.. haha!
May problema ako. May gusto kasi akong gawin sa buhay ako. Gusto kong ma-experience ang pag-arte at pagkanta sa isang musical play or theatre (naks!). May binabalak nga akong salihang workshop this summer, pero sa website nila, wala pang nakapost na update. Pero, may AUDITIONS para sa isang play na ilalabas sa August. E, okay itong gagawin nilang play kasi maganda ang istorya. Kanina nga lang e nagpapractice ako ng song nung lead character kasi.. malay mo diba?! hahahaha =(
Heto na ang dilemma ko: Gusto kong mag-audition. Wala namang mawawala sa akin diba? Tsaka kung hindi man ako matanggap, wala namang makakatanda ng pagmumukha ko e. Pero sa Feb 26 kasi yung auditions, at 3 pm. E, may laboratory ako hanggang 4 on Tuesdays. So paano na yan diba? Kung hahabol naman ako, okay lang pero gagabihin naman ako. Hindi ko pa nababanggit sa mommy ko, pero mukhang hindi naman niya ako sasamahan kung matuloy man ako. Alam kong hindi pa napapanahon. Sabi nga ng kaibigan ko, may oras para sa lahat.. hindi kailangang magmadali. Pero, naisip ko naman, there’s no harm in trying diba? Tsaka try lang naman talaga e. At ang nakakatuwa pa dito ay, hindi talaga nila matatandaan ang pagmumukha ko kaya okay lang!
Sabi nga nila, no pain, no gain. Kaya naman, kung hindi ako magsacrifice at magpakahirap, wala akong mapupuntahan sa mundong ito. Naiisip ko parati ang isang text message na ipinasa sa akin ng aking kaklase: na kung meron tayong gustong mangyari sa mundong ito pero walang nangyayari, ibig sabihin may ginagawa kang mali o wala ka talagang ginagawa. Kaya kung gusto mo mabago ang kapalaran mo, kailangan may gawin ka. So kung nangangarap ako sa mundong ito, dapat may gawin ako para matupad yun. Or sabi ko nga last year, to get me closer to that dream.
Pero naisip ko talaga na hindi ko kailangang magmadali. Na hindi ko kailangang sumali kaagad sa auditions na ito. E naisip ko mukhang tinatamad lang ako kaya ganyan ang mindset ko. ANYWAY, magtatanong na lang ako kung merong auditions on another time…
*goolai- brandname siya ng salad na nabili ng mom ko sa Robinsons Department Store. P138.00 masarap at masustansya!
